Met the Pharmacy duiken we in de richting van de Hyper Catchy pop en rock in de lijn van The Vaselines, Electric Prunes, Black Lips, Kinks, Jonathan Richman enz. Het nieuwe album Weekend van The Pharmacy op SeaYou Records staat weer bol van de aanstekelijke pop en garagedeuntjes. En ook op de afgelopen SXSW liet het trio zich niet onbetuigd met een wervelende live-show. Leuk & charmant maar - niet onbelangrijk - ook nog eens heel erg goed: THE PHARMACY.
Support komt van Utrechts officieel tot meest veelbelovende band van 2010 uitgeroepen gezelschap onplezierige mannen The Most Unpleasant Men. Dit keer een exclusief voorproefje van allerhande nieuw materiaal en de generale repetitie voor het optreden op Bevrijdingsfestival (voor heel veel mensen...)!
Matt Elliott maakt tegenwoordig donkerzwarte folk muziek. Je kent hem wellicht al van zijn muziek onder zijn alter ego third eye foundation, of van zijn talrijke samenwerkingen met Flying Saucer Attack, AMP en Movietone. Verder maakte Matt Elliott ook schitterende remixes voor bands als Hood, Tarwater, Yann Tiersen, Mogwai, Blonde Redhead en Thurston Moore. Op het Eat This Festival in 2008 bezorgde hij de bezoekers kippenvel met zijn magistrale optreden.
Paul Labrecque is een gitarist uit Vermont die sinds zeven jaar deel uit maakt van het impro-rock collectief Sunburned Hand of The Man. Daarnaast maakt Paul Labrecque al ruim tien jaar solo muziek, al is het pas sinds een jaar of vijf dat er van hem spaarzaam en gelimiteerd een drietal albums verschenen. Afgelopen Open Strings Festival (januari jl. in Theater Kikker) maakte hij diepe indruk door met banjo, strijkstok en analoge effecten een eigen wereld op te roepen.
Half Asleep is het project van Valérie Leclercq waarin ze met regelmaat samenwerkt met haar jongere zus. Traagheid en minimalisme zijn, in de goede zin van de woorden, de kern van haar muziek. Denk aan Low en Tara Jane O'Neil of Julie Doiron. Haar eerste full-length plaat kwam in 2005 uit op het sympathieke Matamore label. Inmiddels werkt ze aan haar tweede album, en wij kunnen niet wachten tot dat uit komt! Tijdens Lentegruis zal ze al verschillende nieuwe nummers ten gehore brengen!
De van oorprong Duitse Ellen Evers maakt inmiddels 7 jaar muziek als The Puddle Parade. Na diverse tapes verscheen haar debuut-cd in 2009 op Morc Records. The Puddle Parade is een eenmans speelgoed orkest in slow motion. In haar eentje orchestreert Ellen Evers haar nummers ter plekke door middel van gitaar, speeldoosjes, xylofoon, belletjes, schaaltjes en alles wat ze tegenkomt.
Bij Meneo draait alles om de 8 bit geluiden die uit hun gameboy’s komen. Zij waren grote hit op het afgelopen Eurosonic festival, en terecht! Zelden klonk retro geluid zo actueel. Hun naam en faam snelt hen vooruit dus kom op koninginnen nacht dansen op de act die de komende jaren nog vele podia onveilig gaat maken!
Op jonge leeftijd leerde de Nederlander Malorix zichzelf zichzelf drummen door mee te spelen met platen van Elvis, ontdekte Aphex twin, en kocht ooit een digeridoo in Australieomdat hij tijdens een reis muziek maken miste. Al dit een persoon geeft je Malorix, een mix van wereld muziek, electro en IDM.
murw is het alias van de Utrechtse muzikant en componist Floris van Bergeijk (o.m. Durk Attaturk en het Rosa Ensemble). Zijn nieuwste release verschijnt enkel op vinyl en legt hij vanavond voor aan het publiek. Een puur elektronisch album, maar door de vele analoge equipment klinkt zijn muziek altijd open en organisch. Licht dansbaar, met veellagige soundscapes, maar ook vrij speels en eigenzinnig in haar vorm. Niet zo serieus als de meeste types binnen de ambient-gerichte tak van de elektronica (denk Fennesz), maar eerder verwantschap met types als Hafler Trio.
Asra is het duo van Raymond Dijkstra en Timo van Luijk. Het werk van Raymond Dijkstra (vaak in een kleine oplage als cd-r of LP en verpakt in een kunstwerk van Dijkstra zelf) staat de laatste tijd volop in de belangstelling (o.m. bij het Engelse tijdschrift The Wire). Samen met Af Ursin (oftewel Timo van Luijk) vormt hij het duo Asra. Gewapend met een set vol kleine akoestische instrumenten, een piano en een tuba creëeren zij abstracte en deels atonale klanken die uniek in Nederland genoemd kan worden.
De Engelse groep Sunshine Republic bevind zich losjes in hetzelfde vaarwater als groepen als Sunburned Hand of the Man en Vibracathedral Orchestra. En kan net zo makkelijk als groep met vijf man optreden, of als duo. Zoals vanavond. Het duo zal een fijn portie analoge grijze noise over het publiek uitstrooien dat al omschreven werd als een continue schrapen van de tanden over elkaar en een dichtslippende oorkanalen. We willen echter niet teveel schrik aanjagen. Er gaat een diepe emotionele en overweldigende kracht uit van de muziek van Sunshine Republic die we graag met u willen delen.